Ik snap er niks van. Van voetbal niet en al helemaal niet
van de hysterie. Echt niet. Hier thuis is inmiddels een waar chantage-slagveld
uitgebroken. Ik mag de gordijnen met roze stippen ophangen als hij alle
wedstrijden die hij wil zien de komende drie weken mag kijken, zonder gedoe erdoorheen. Wij indoctrineren Meis omstebeurten. ‘ Er is echt niks aan hoor, wij
gaan lekker in de zandbak en ijsjes eten enzo’, tegen, ‘Meis, het wordt gaaaf, je mag heel vaak tv kijken, doen we samen, met oranje toetertjes en alles, heel leuk’.
Ik verlies keihard.
Maar ik heb een troef; Boas houdt niet van hysterisch
gegil. Niet in het echt en ook niet op de tv. Ha! Hysterische aanstelligere
kleuter commentatoren, gil maar lekker! Het gehuil van Boas is zo
hartverscheurend, daar kan geen finale tegenop.
Ik win.
