loslaten

Toen ik zwanger was van Meis hadden J en ik allerlei vastomlijnde ideeen over hoe wij het zouden gaan doen als zij er was. We zouden haar bijvoorbeeld geen tv laten kijken tot ze twee was. Echt niet. Toen wij dit vertelden aan vrienden werden we vierkant uitgelachen. Op dat moment sterkte ons dat alleen nog maar meer in onze overtuiging. Terwijl ik dit schrijf zit Meis met Jeroen op de bank, te kijken naar De Ronde van Vlaanderen. Meis is volledig gebiologeerd door de mannen in gekleurde pakjes die echt hard gaan en mooie brillen hebben. Jeroen aait gedachteloos haar rug, hij is minstens zo gebiologeerd door dezelfde mannen.

Toen ik zwanger raakte van Boas en dik 26 weken kotsmisselijk ben geweest, heb ik me overgegeven aan de tv. Tot Meis haar grote plezier. Ze mocht elke dag sesamstraat kijken, ik vond het heerlijk, zij ook. En onze vrienden ook. Meis danst daar graag met de WII, zo ver zijn wij nog niet. Maar ik hou wijs mijn mond. Ik weet inmiddels dat principes en kinderen niet samengaan.

Meis kijkt ook graag naar een film van Hello Kitty die per ongeluk in ons huis terecht is gekomen. Grote fout. In de film zitten nare heksen die enge dingen doen met kleine kinderen. En het is nog lelijk getekend ook, wat misschien nog wel het ergste is. Onlangs heeft Jeroen de film weggegooid. Maar Meis is sinds twee weken twee en niet te dollen. Ze zoekt die film regelmatig. Helaas. Sesamstraat it is. En de Ronde van Vlaanderen.